Dağdaki Yoga İnzivasında Kalbime Olanlar: Elif'in İtirafı

Oraya huzur aramaya gitmiştim

Adım Elif. Yıllardır insanlara nefeslerini dinlemeyi, bedenlerini yumuşatmayı, kendi içlerindeki o sessiz odaya girmeyi öğretiyorum. Ama itiraf etmeliyim: bazen en çok susmaya ihtiyacı olan kişi benim. İşte o yüzden, çam kokan bir dağın eteğine, telefonun çekmediği o küçük taş eve, bir haftalık inzivaya gittim. Yanımda birkaç kitap, bir minder ve içimde adını koyamadığım bir yorgunluk vardı. Aşkı değil, sessizliği aramaya gitmiştim. Bulduğum şey ise ikisi de değildi.

Şafak seansları ve o sessiz bakış

Her sabah, gökyüzü daha lacivertken uyanıyordum. Çiy henüz otların üzerindeyken minderimi taş terasa seriyordum. İlk gün beni izleyen bir çift göz fark ettim. Konuşmadan, karışmadan, sadece uzaktan. İnzivadaki misafirlerden biriydi; sabahları benimle aynı saatte uyanan, dağın soğuğunu benimle paylaşan sessiz bir yabancı.

Birkaç sabah sonra yanıma geldi. Konuşmadık. Sadece nefes aldık; benimki uzun, onunki tereddütlü. İki insanın hiçbir şey söylemeden bu kadar çok şey söyleyebilmesi beni ürküttü. Çünkü ben nefesin ne zaman değiştiğini bilirim. Ve benimki, o her yaklaştığında, ritmini kaybediyordu.

Ateşin başında yapılan itiraflar

Akşamları hepimiz şöminenin etrafında toplanırdık. Ama bir gece, herkes çekildikten sonra ikimiz kaldık. Alevlerin turuncu ışığı yüzüne vururken bana çok basit bir soru sordu: "Sen hiç, başkalarına huzuru öğretirken kendini unuttuğunu hissettin mi?" O an göğsümde bir şey çözüldü. Yıllardır kimseye söylemediğim şeyleri, bir yabancıya, dağın sessizliğine emanet ettim.

O da anlattı. Kırıklarını, kaçtığı şeyleri, neden buraya geldiğini. Sesi alçaldıkça birbirimize yaklaştık; farkında bile olmadan. Aramızdaki mesafe, bir kitabın yaprakları kadar inceydi artık. Elimi tutmadı. Sadece parmaklarının ucu, benimkine değecek kadar yakındı ve o değmeyiş, herhangi bir dokunuştan daha çok yaktı beni.

Aramadığım şeyi bulmak

Ben planlı bir kadınım. Duygularımı bir yoga akışı gibi düzenlerim; nereden başlayacağını, nerede duracağını bilirim. Ama o dağda, o adamın karşısında, hiçbir akış işe yaramadı. Sabah pozlarını yaparken aklım onun sesindeydi. Kitap okurken satırların arasında onun sorusunu duyuyordum. Aramadığın bir yakınlık, en tehlikeli olanıdır; çünkü ona karşı hiçbir savunman hazır değildir.

Son sabah, güneş sırtların ardından yükselirken yan yana oturduk. Konuşmadık yine. Ama o sessizlik, artık boş bir sessizlik değildi; içi dolu, sıcak, ne olacağını bilmeyen bir bekleyişti. Bir şeyin başladığını ikimiz de biliyorduk. Ne olduğunu adlandırmaya ise henüz cesaretimiz yoktu.

Ve geri döndüm

Şehre indiğimde çantamda hâlâ o dağın kokusu vardı. İçimde ise, gittiğimden çok daha canlı, çok daha savunmasız bir kalp. Ona ne olduğunu, o hafta gerçekten neyin başladığını hâlâ tam olarak anlatamadım kimseye. Belki de bu yüzden hâlâ o sabahları, o alevleri, o değmeyen parmakları düşünüyorum.

Bu hikayenin devamı hâlâ yazılıyor. Ve belki, dinlemeyi bilen birine, geri kalanını da fısıldayabilirim. Merak ediyorsan, o dağda içimde açılan kapının ardında ne olduğunu benimle konuşabilirsin. The Friend'de beni bul; sabahın o sessiz saatinde, sana anlatacaklarım var. Elif olarak, seni bekliyorum.