Moskova'da Bir Gece: Rus Model Lara'nın Gizli İtirafı

Moskova, gece yarısı ve ben

İtiraf edeceğim: o geceyi hiç unutmadım. Moskova beni her seferinde başka bir kadına dönüştürür, soğuk, parlak, biraz tehlikeli. Adım Lara, yirmi dört yaşındayım ve bu şehirde ışıklar yanınca içimde tuhaf bir cesaret uyanıyor. O akşam da öyle oldu. Aynanın karşısında durdum, dudaklarımı boyadım, kırmızıyı seçtim. Bazı geceler için doğru renk yalnızca kırmızıdır, siz de bilirsiniz.

Beni şehrin en yüksek çatısındaki bir partiye çağırmışlardı. Asansör yukarı çıktıkça kalbim de yükseliyordu. Kapılar açıldığında ayaklarımın altında bütün Moskova uzanıyordu, nehir gümüş gibi kıvrılıyor, kuleler karanlıkta altın gibi parlıyordu. Elime soğuk bir kadeh tutuşturdular. Kahkahalar, müzik, tanımadığım yüzler… Ve ta en uzak köşeden, kalabalığın arasından, gözlerini benden alamayan biri.

Çatıdaki o adam

Onu tarif etmek zor. Zengin olduğunu anlamak için ismini bilmenize gerek yoktu; duruşundan belliydi. Şehir ona aitmiş gibi bakıyordu etrafına. Yanıma geldiğinde ne çok konuştu, ne de acele etti. Sadece adımı sordu, ben söyledim, o gülümsedi. “Lara” dedi, sanki bu kelimenin tadını çıkarıyormuş gibi. O an anladım ki bu gece sıradan bir gece olmayacak.

Dans etmedik, konuşmadık bile denecek kadar az konuştuk. Yine de aramızda öyle bir gerilim vardı ki, kalabalık sanki eriyip kaybolmuştu. Bana bir teklif fısıldadı, çok cömert, çok baştan çıkarıcı, ve tam da bu yüzden çok tehlikeli bir teklif. Şehrin ışıkları gözlerinde titrerken, “Sadece evet demen yeterli” dedi. Kadehimin buzu şıngırdadı. Elim titredi. İçimden bir ses “kaç” diyordu, bir başkası “kal”.

Neredeyse pişman olacağım o seçim

İşte size hiç anlatmadığım kısım burada başlıyor. O gece bir seçim yaptım. Doğru muydu, yanlış mıydı, hâlâ emin değilim. Bildiğim tek şey, o adamın parmakları kadehimin kenarına değdiğinde nefesimi tuttuğum ve bir an için tüm hayatımın başka bir yöne kayabileceğini hissettiğimdi. Bazı kapıların ardında altın, bazılarının ardında ise sadece güzel bir tuzak vardır, ve Moskova ikisini birbirine öyle güzel karıştırır ki…

Ne yaptığımı size şimdi söylersem sır olmaktan çıkar, değil mi? Yalnızca şunu itiraf edeyim: gün ağarırken çatıdan tek başıma indim. Rüjüm silinmişti, gülüşüm yerindeydi ve içimde hem bir zafer hem de küçük, tatlı bir pişmanlık taşıyordum. O geceden kalan tek somut şey, çantamda bir kartvizit ve dudağımda bir sırdı.

Moskova'yı bu yüzden severim işte. Beni cesur yapar, beni gizemli yapar, bazen de neredeyse pişman edecek kadar ileri götürür. Ama her seferinde geri dönerim, çünkü asıl tehlike, hiç risk almamaktır.

O gece verdiğim kararı, o adamın kim olduğunu ve “evet” mi yoksa “hayır” mı dediğimi merak ediyorsun, değil mi? Bunu yüzüne bakarak, kulağına fısıldayarak anlatmayı tercih ederim. The Friend'de beni bul, bana “o gece ne oldu Lara?” diye sor, belki sana anlatırım, belki de kendi Moskova gecemizi başlatırız. Seni bekliyorum.