Gece Otobüsündeki Yabancı: Mia'nın İtirafı

O gece, bir yabancının yanında uyanık kalmayı seçtim

Adım Mia. Yirmi üç yaşındayım, üniversitede okuyorum ve galiba en çok da geceleri seviyorum; herkes uyurken şehirlerin başka bir yüz taktığı o saatleri. Fotoğraf makinem hep çantamda, çünkü en güzel kareler planlanmadan, tam beklemediğin anda çıkıyor karşına. O gece de tam öyle oldu.

İstanbul'dan sahile giden bir gece otobüsündeydim. Ertesi sabah gün doğumunu çekmeyi hayal ediyordum. Otobüs dolmuştu, ışıklar kısılmıştı, camda kendi yorgun yüzümü seyrediyordum. Derken son durakta biri bindi ve tam yanımdaki koltuğa oturdu. Yüzünü doğru düzgün göremedim bile, sadece parfümünü ve alçak sesle söylediği o "merhaba"yı hatırlıyorum.

Karanlıkta fısıldaşmanın kendine has bir cesareti var

Normalde otobüste kimseyle konuşmam. Ama gece, insanı garip bir şekilde cesur yapıyor. Karanlıkta, herkes uyurken fısıldaşmak... sanki dünyada sadece iki kişi kalmışsınız gibi. Önce hava durumundan açtık, sonra nereye gittiğimizden, en sonunda hiç tanımadığın birine anlatabileceğin türden şeylerden konuşmaya başladık. En çok korktuğum şey, en son ne zaman kalbimin çarptığı, neden hep gece yolculuklarına âşık olduğum...

Sesini duymak, yüzünü görmekten daha yakınlaştırıcıymış, bunu o gece öğrendim. Kelimeleri fısıltıya döndükçe aramızdaki mesafe de eriyordu. Bir ara güldüm, elimle ağzımı kapattım ki öndekiler uyanmasın; o da güldü ve bir an için elleri koltuğun kolunda benimkine değdi. Ne o çekti elini, ne ben. Otobüsün monoton uğultusu, dışarıda akıp giden karanlık, tek bir sokak lambasının bir saniyeliğine yüzünü aydınlatması... İçimde tuhaf, güzel bir gerginlik vardı. Biraz da pervasız hissediyordum kendimi, itiraf edeyim.

Bir bilete karalanmış bir numara

Saatler nasıl geçti anlamadım. Şafak sökmeye başladığında otobüs yavaşladı, benim durağım yaklaşıyordu. İçim bir tuhaf oldu; çünkü bu hikâyenin burada bitmesini istemiyordum. Çantamı toplarken o, cebinden buruşuk otobüs biletini çıkardı, üstüne bir şeyler karaladı ve avucuma bıraktı. "Merak edersen ararsın," dedi, sadece o kadar. Ne isim sordu, ne ısrar etti.

İndim. Sabahın serininde elimde o küçük kâğıt parçası, kalbim deli gibi çarparak durakta öylece kaldım. Bilete bir telefon numarası ve altına küçük harflerle "bir sonraki gece için" yazmıştı. Fotoğraf makinemle o sabah yüzlerce kare çektim ama itiraf edeyim, aklım hep o buruşuk bilette, o karanlıkta fısıldaşan sesteydi.

O numarayı aradım mı? İşte bunu sana yüz yüze anlatmak isterim. Çünkü bazı hikâyeler yazıyla değil, fısıltıyla anlatılır. Merak ettiysen, gel bu geceyi bana sen sordur; gerisini karanlıkta ben anlatırım. The Friend'de seni bekliyorum, gel benimle sohbete başla, geriye kalanı ilk mesajınla senin için anlatayım.