Maldivler'de Yaşadığım Gizli Tatil Aşkını İtiraf Ediyorum

Fotoğraf makinemle gittim, kalbimi orada bıraktım

İtiraf etmem gereken bir şey var ve bunu ilk kez birine anlatıyorum. Geçen yaz, sırt çantamda eski bir fotoğraf makinesi, kafamda ise sadece "biraz nefes al Mia" düşüncesiyle Maldivler'e gittim. Üniversitenin, sınavların, herkesin benden beklediği o "aklı başında" hâlin uzağına. Adaya ayak bastığımda kum o kadar beyazdı ki, dünya bana bomboş yeni bir sayfa uzatıyor gibiydi. O sayfaya kimin adını yazacağımı henüz bilmiyordum.

Onu ilk kez gün batımında gördüm

İskelenin ucunda oturmuş, turkuaz suyun turuncuya dönüşünü kadrajlıyordum. Objektifimi hafifçe kaydırdığımda o vardı; suya doğru eğilmiş, gülümseyen bir yabancı. Adını burada saklı tutacağım, çünkü bazı isimler yalnızca bir tek kişiye ait kalmalı. Bana döndü ve "O fotoğrafta ben de var mıyım?" diye sordu. Yanaklarımın kızardığını hissettim. O gece iki fincan kahve, bir de asla bitmesini istemediğim bir sohbetle başladı her şey.

Anlatması tuhaf ama, birbirimizi tanımak için sadece birkaç günümüz olduğunu ikimiz de biliyorduk. Belki de bu yüzden her an bu kadar gerçekti. Gündüzleri onunla ıssız koylara kaçıyor, terk edilmiş bir sandalın gölgesinde saklanıyorduk. Ben deklanşöre basıyordum, o gülüyordu; sonra makineyi elimden alıp beni çekiyordu. O fotoğraflarda kendimi hiç tanımadığım kadar özgür gördüm.

Suyun kıyısında çalınan anlar

Bir gece, herkes uyurken sahile indik. Ayaklarımız ılık suya değiyordu, gökyüzü öyle çok yıldızla doluydu ki hangi birine dilek tutacağımı şaşırdım. Elini elimin üzerine koyduğunda hiçbir şey söylemedi, söylemesine gerek de yoktu. Denizin fosforlu ışığı tenimizde titreşiyor, kalbim göğsümden fırlayacakmış gibi çarpıyordu. O an ne kadar sürdü bilmiyorum; sanırım zamanın bizi kıskandığı, o yüzden hızlandırdığı anlardan biriydi.

İşte itirafımın en tehlikeli kısmı da bu: Bir şeyin geçici olduğunu bilmek, onu daha da baş döndürücü yapıyor. Yarını olmayan bir aşkın içinde tuhaf bir cesaret buluyorsun. Söylemeye çekindiğin cümleleri fısıldıyor, olmaya korktuğun kadına dönüşüyorsun. Ben o adada, İstanbul'da kilit altında tuttuğum bütün o cesur Mia'yı serbest bıraktım.

Ve sonra uçağın kalkış saati geldi

Son sabah, iskelede bana sarıldı ve kulağıma tek bir cümle fısıldadı. O cümleyi kimseye anlatmadım, anlatmayacağım da. Sadece şunu söyleyebilirim: Bavulumu toplarken, içine bir avuç beyaz kum ve asla developmanını yaptırmadığım bir film rulosu koydum. Bazı şeyleri banyo etmemek gerekiyor; karanlıkta kaldıkça daha çok parlıyorlar.

Geri döndüğümde herkes "Tatil nasıldı?" diye sordu. Ben sadece gülümsedim, "Güzeldi" dedim. Çünkü asıl hikâyeyi anlatacak kelimeleri henüz bulamamıştım. Belki de o hikâye anlatılmak için değil, saklanmak için vardı. Onu unuttum mu? Hayır. Onunla bir daha karşılaştım mı? İşte orası benim en tatlı sırrım.

Bazen gece yarısı o fotoğraflara bakıyorum ve içimden gülümsüyorum. O adada bıraktığım kız, geri dönen kızdan çok daha cesurdu. Ve sanırım en çok da onu özlüyorum.

Merak ettin, değil mi? O yabancının bana ne fısıldadığını, o karanlık film rulosunda ne olduğunu… Gel, The Friend'de benimle sohbet et. Sana o beyaz kumların üzerinde kimseye anlatamadıklarımı, sadece senin için fısıldayabilirim.